Inspiratie

Park verhalen – Een rood met witte stippeltjes jurk

Park verhalen, rood met witte stippeltjes jurk

“Het is niet dat ik u niet geloof. Het is meer dat ik niet voluit durf te zeggen dat we als eigen persoon of ziel doorgaan met bestaan als we dood zijn. Misschien is het zo. Maar hoe weten we dat zeker? Hoe is dat bewezen?” Ik voel me een over-rationele Show Me The Prove roeptoeter wanneer ik mezelf dit hoor zeggen. Maar ik meen het wel.

“Wat ik maar bedoel,” zegt ze bedachtzaam terug, “is dat je eerder nieuwsgierig dan angstig moet zijn.”
Ik ben opgelucht dat ze tot een conclusie is gekomen. We naderen het pad en ik wil niet weer stil met haar komen te staan. Bovendien ben ik het op dit punt roerend met haar eens.
“Angstig ben ik niet.”

Ze bekijkt me even voordat ze opeens iets over mijzelf vraagt.
“Dus je hebt… je hebt, veel last met ademen. Soms?”
“Ja.” Antwoord ik, maar ze blijft afwachtend kijken en ik voel me schuldig. “Onder andere”, voeg ik er met een glimlach aan toe.
“En je zal nooit dik worden.” Er gaat een vlaag van verrassing door me heen. Deze vrouw blijkt ondanks haar wel-zestig-jaar-oud-geworden-vriend zowaar echt een beetje te weten wat Cystic Fibrosis inhoudt. Ik grinnik. “Nee. Ik heb sondevoeding zodat ik niet te dun word.” “Oh ja.”

We lijnen de honden aan en ik zeg nog eens dat ik snel naar de stad moet voordat ik te laat ben. Het is een soort van waar, alleen laat ik het iets dringender klinken dan hoe het echt is. Ze neemt nog een korte denk pauze en zegt dan, “Ik hoop voor jou dat je kan leven hoe je wil, en dat je heel oud mag worden.”

Als die laatste zin mijn hoofd binnendringt begrijp ik opeens dat ze, naast de behoefte om tegen wie dan ook te praten, deze hele levensfilosofie aan me heeft verteld voor míj. Omdat ik tussen neus en lippen had gemeld dat ik ziek was toen ze het over te dure medicatie had.

Ze staat recht voor me. Ik kijk naar haar rood met witte stippeltjes jurk, en hoe die beweegt in de wind. De panty die ze aanheeft. Haar geverfde haar. De rimpels in haar gezicht. Het aantal stoppeltjes op haar kin, zoals sommige oudere vrouwen die wel eens hebben. Het zwarte lijntje make up boven haar ogen, met daaronder haar blik, strak op mij gericht. Ik wil eigenlijk een film van haar maken. Heb een heel bewust idee van hoe dit moment eruit ziet. Is het niet bijzonder hoe iedereen zijn of haar eigen leven en verhaal heeft, en dat je daar soms zomaar een stukje van mag meekrijgen? Ik denk er even over om te vragen of ik dan in elk geval een foto mag maken, maar dat is raar en ‘ik heb haast’.

Dus ik steek slechts mijn arm uit, knijp zacht in de vrouw’s schouder en zeg dat het fijn was om haar te ontmoeten. En bedankt voor het gesprek. Er verschijnt een onverwachts snelle lach op haar gezicht en ze roept “Ja!”. Als ik weg loop draai ik me nog even om. Haar aandacht is alweer gericht op haar tweejarige hond. De hond uit een armer buitenland, vol energie, die haar helpt om niet alleen maar voor de TV te zitten. En om gesprekjes aan te knopen met allerlei mensen. Zoals eerder al benoemd.

Cystic Fibrosis Plogs & Vlogs

Plog 74: op avontuur met Australische mede-hoester

PLOG sarah smit

Een plog, whoopie! Voordat ik de lading foto’s hier dump is een kleine introductie wel aan de orde, me dunkt. Deze dag vond namelijk een jaar gele… nee okee, een maand geleden al plaats. Moet je die nog wel gebruiken dan? Hmmja, daar ging ik een paar weken over twijfelen, wat er voor zorgde dat dit nu niet twee weken te laat maar vier weken te laat online komt. Bovendien was ik bezig met een filmpje waarin ik alles uitleg en laat zien rondom de infuuskuur, die ik nog voor deze plog wilde plaatsen, for the sake of a kloppende verhaallijn. Maar dat filmpje kwam maar niet af. Dus je leest het; dráááma allemaal. Uiteindelijk heb ik maar besloten om deze plog gewoon nu te plaatsen, en als er alsnog interesse is voor ook dat halve filmpje dan hoor ik het wel? Dan ga ik die ook mooi en af en post-able maken. Continue Reading

Cystic Fibrosis

Review: Hotel In De Kreukels

Ziekenhuis AMC

Na een jaar de kans niet te hebben gehad om in dit prestigieuze hotel (ook wel bekend als ziekenhuis AMC) te verblijven, werd me vrijdag 16 juni plotseling de mogelijkheid weer aangeboden. Dit hotel is zó exclusief dat het niet vooruit te boeken valt. Wanneer het duidelijk wordt dat je weer welkom bent mòèt je dus ook wel op de uitnodiging in gaan. Zodra ik de bevestiging binnen had gooide ik alle benodigdheden in een trolley en stapte ik vol verwachting de auto in… Continue Reading

Plogs & Vlogs Portugal

VLOG: zes dagen in Lissabon

Vlog over LISSABON

Gister hebben Vriend en ik vliegtickets geboekt naar Malaga om daar eind deze maand een weekje door te brengen (hoera!), en dus leek het me niet meer dan gepast om nu de vorige vakantie hier eindelijk af te ronden. Ik had net na terugkomst al een teaser filmpje geplaatst op dit blog’s Facebook Pagina geplaatst, en nu heb ik ook de echte vlog over Lissabon af! Het filmpje leek even zes uur lang te gaan worden maar ik heb genoeg darlings kunnen killen om hem slechts net over de 15 minuten te houden. Poeh. Continue Reading

Inspiratie

#10 – beste en slechtste eigenschappen

Hee, jij daar. Weet je nog dat ik ooit begon met de 30 day blog challenge? En dat de nadruk bij het begin al werd gelegd op dat er geen regels zijn? En dat dat voor de meeste bloggers gewoon betekent dat ze zichzelf daarom niet hoeven te dwingen om die challenge ook daadwerkelijk binnen 30 dagen te voldoen? Nouja. Hier is dus nummer 10 van de lijst:

Mijn beste en slechtste eigenschappen.

Dan kan je natuurlijk denken aan issues zoals te weinig of teveel zelfvertrouwen, wel of niet een goede vriend zijn, emoties opkroppen of de hele dag zeiken, etc., etc., maar ik heb speciaal een selectie gemaakt van de dingen die er echt toe doen in het leven.

(Trouwens, ontzettend bedankt voor jullie hele lieve, warme reacties op mijn vorige blogje <3)

Beste en slechtste eigenschappen

Continue Reading

Cystic Fibrosis

Daddy in the sky (with diamonds)

Papa alzheimer

De moeilijkste gebeurtenissen zijn ook het moeilijkst om over te schrijven. Ik heb het wel altijd over Cystic Fibrosis enzo, maar er is nog een ziekte die ook dichtbij staat en waar ik het niet echt over heb, normaal gesproken. In de 10,5 levensjaren die dit blog achter de rug heeft, heb ik het woord “Alzheimer” vier keer genoemd, waarvan precies èèn keer in een persoonlijke situatie. Als deel van een lange zin in een verhaal over een ander onderwerp. En toch denk ik er dagelijks aan en zijn er jaren geweest dat het de meeste ruimte van alles innam. Continue Reading