Browsing Category

Plogs & Vlogs

    Cystic Fibrosis Plogs & Vlogs

    Typisch Cystic Fibrosis / Taaislijmziekte dipje

    Cystic Fibrosis Taaislijmziekte dipje

    Olee olee, na alle jubelende vakantie filmpjes keert alles terug naar het tegenwoordige normaal hier, en kan ik tot grote geruststelling van dit blog gewoon weer over ziek zijn schrijven. Hah!

    Cystic Fibrosis / Taaislijmziekte dipje gedoe

    Niets engs of plotselings, maar over de afgelopen twee maanden ging het steeds wat minder goed. Een typisch Taaislijmziekte dipje. Eerst heb ik het geprobeerd te negeren (altijd mijn tip nummer 1!) maar toen dat niet meer kon heb ik toch eens het ziekenhuis gemaild. Gevraagd of het asjeblieft niet meteen een infuus hoefde te zijn, dus ging ik twee weken aan wat extra pillen. Dat deed het ‘m niet, en wat er verder gebeurde kan je eigenlijk allemaal in het filmpje zien. Die heb ik namelijk gemaakt over het hele gebeuren, met zoveel mogelijk uitleg erbij! Ik denk namelijk dat deze zichzelf herhalende gebeurtenis op sommige vlakken beter overkomt op film dan met alleen tekst.

    Ook al is het enorm uit mijn comfort zone en matcht het duidelijk niet goed met het just-ignore-everything idee, wil ik dit ook wat beter gaan vastleggen voor hier. Het is zo een groot deel van mijn leven en het voelt gek om, ondanks de verhalen die ik er hier af en toe wel al over plaats, het onbewust een beetje verborgen te houden. Er hangt een algemene (ik denk onbedoelde) geheimhouding rondom het praten over ziek zijn in de maatschappij, en dat vind ik eigenlijk steeds minder ergens op slaan.

    Delen of deleten?

    Het is heel gek, aan de ene kant wil ik dat de wereld deze kant van het leven van mij en daarmee alle andere CF patiënten of welke chronisch zieke dan ook snapt. En vind ik reacties als “Wat dapper dat je dit deelt!” zo een onzin. Want waarom dapper, als het gewoon is hoe het is? Stamt dat idee nog af van de oertijd, waarin je niet kon laten zien dat je zwakker was dan je mede grotbewoner? Ons brein moet toch snappen dat dat ondertussen anders werkt. Daarnaast zijn er zóveel mensen die hun hele leven met een ziekte te maken hebben en daardoor anders dan “normaal” moeten leven. Op Instagram alleen wordt dat met bepaalde hashtags bijvoorbeeld al pijnlijk duidelijk. Het zou makkelijker moeten zijn voor onszelf en de mensen daar omheen om met dit onderwerp te dealen. Mee eens?

    Zo ver die sterke praat. Ik meen het allemaal tot in mijn tenen maar het voelt ook een beetje hypocriet. Want tegelijkertijd sta ik nu, een paar weken na het starten van dit filmpje, alsnog bijna op het punt om alles maar weer te deleten. Wil ik er klaar mee zijn. Twijfel ik over hoe het ontvangen zal worden. Wil ik begrip maar geen dramatische reacties. Zie ik mezelf liever terug met een gezonde, blije look dan duidelijk ziek thuis. Bovendien boeide het me tijdens het maken niet zoveel hoe goed de kwaliteit zou zijn en gebruikte ik dus de shitty selfie camera van mijn telefoon, en zie ik nu, ietsjes wakkerder en kritischer, hoeveel beter het filmpje gemaakt had kunnen worden. Alles bij elkaar een dilemma’tje.

    Maar hee. Mijn zelf verzonnen dagbesteding moet toch ook een punt hebben (tenminste, liever wel). Daarom stop ik nu met twijfelen en klik ik maar gewoon op Publish. Have fun/enjoy/klik het weg/share/doe ermee wat je wil! Tot de volgende :) Xx

    Het proces uitgelegd in een filmpje